غزل شمارهٔ ۳۷۱۱

برداشت: تنها دهانی که می‌تواند خنده‌ای را به وجود آورد، دهانی است که مانند دانه‌ی پسته‌ای است که از خود طعم شیرینی را بیرون می‌آورد.

برداشت: آه و افسوس که بند عشق، به قمری اجازه نداد تا از تخم بیرون بیاید و آزاد شود.

برداشت: دل از کسی که عزیزش داریم نمی‌توان به راحتی دور کرد، همچنان که از گنجی ارزشمند نمی‌توان به سادگی دست برداشت.

برداشت: در اینجا شاعر به این نکته اشاره دارد که بوی خوش عود (بخوری که در مراسم‌ها استفاده می‌شود) از محفل و جمع شما بیرون نمی‌رود. به عبارت دیگر، این عطر و بوی خوش تنها در محفل شما باقی می‌ماند و هیچ‌کس از بیرون نمی‌تواند از آن خبر داشته باشد. این بیان نشان‌دهنده خاص بودن فضا و دلنشینی جمع شماست.

برداشت: از شخصی که خود را به خساست یا بخل می‌زند، نمی‌توان انتظار داشت که چیزی به کسی بدهد. زیرا حتی از سنگ سخت هم نمی‌توان جرقه‌ای را بیرون کشید.

برداشت: اگر از حالت قناعت و رضایت خود خارج نشوی، مانند عنکبوت که در تارweb خود نشسته، روزی‌ات به سوی تو می‌آید.

برداشت: اگر بخواهی از فکر مرگ رهایی یابی، باید از شجاعت و عشق به زندگی بهره‌گیری. در غیر این صورت، از شادی و شوق به زندگی می‌تواند به سوی فنا و زوال کشیده شوی.

برداشت: هزار تلاش و برنامه‌ریزی برای آزاد کردن خود از مشکلات و دردها انجام شده است تا بتوانم از زیر بار گرفتاری‌های ناشی از عشق تو رها شوم.

برداشت: دل صائب از شوق و عشق خود به اندازه‌ای شاد است که اگر مرواریدها از جیبش بیرون بیفتند، به قیمتی که دارند اهمیت نمی‌دهد.