غزل شمارهٔ ۳۷۱۰

برداشت: کسی که تو را به گردش در باغ ببرد، نشانه‌ای از این است که آن باغ در فصل خزان نیز زیبایی‌هایی دارد.

برداشت: خداوند به آن لبانی که جان می‌بخشند، انصاف عطا کند به گونه‌ای که بوسه‌ای ندهند که عشق و جانم را به خطر بیندازد.

برداشت: هرگاه نفس او مانند مشرق باشد، جهانی پُر نور می‌شود و هر کسی که نام زیبای تو را بر زبان بیاورد، داستان تو را روایت می‌کند.

برداشت: پرده‌ای که بر روی چهره‌ی معشوق افتاده، به زودی می‌تواند لبه‌های زیبایی را مانند گوهری از ریسمان پیچ و تاب دهد.

برداشت: آن کسی که از هدیه و دستاورد خود خجالت نکشد، مانند یوسف در برابر آینه نمی‌ماند.

برداشت: بزرگان معتقدند که مانند کوه، هر چیزی را که می‌شنود، به همان شکل بیان می‌کند.

برداشت: هر کسی که با خود هدیه‌ای از هنر و گفتار خوب آورد، مانند برگ سبز یادآور باغبان است که درختان را به زیباترین شکل پرورش می‌دهد.