غزل شمارهٔ ۳۷۰۷

برداشت: از زیبایی و جذابیت آن دلبر است که وقتی لب به سخن می‌گشاید، مرا به حالتی می‌برد که نمی‌توانم خود را کنترل کنم و اشک‌هایم روان می‌شود.

برداشت: اگر تو با ناز و غفلت به روی من لبخند نکنی، آه و ناله من چه فایده‌ای دارد که در این دنیای محدود و بسته به دردم می‌افزاید؟

برداشت: در این باغ، دلی سرشار از محبت وجود دارد که به خاطر نسیم بهاری خود را پنهان کرده و در برابر آن می‌پوشاند.

برداشت: به ظواهر و جذابیت‌های دنیای فانی دل نبند که در زمان جدایی، عشق واقعی‌ام را به درخت چنار می‌سپارد.

برداشت: دل من از حسادت و ناراحتی به شدت رنجیده است، مانند وقتی که آب در گره‌ای از خار گیر کرده و نمی‌تواند به راحتی جریان یابد.

برداشت: کسی که در دل به عشق سوختگان می‌نگرد و آن‌ها را می‌بیند، می‌تواند به یک هزار برابر عمر خود ارزش پیدا کند.

برداشت: در این خاک تاریک و بی‌روح، مانند خضر (پیامبر معروف) توقف نکن، زیرا که آب زنگ‌زده در این جوی به جریان نمی‌افتد.

برداشت: کسی که به سخنان اهل حق بی‌اعتنایی کند و به آنها توجه نداشته باشد، در واقع خود را در دردسر می‌اندازد و به مانند کسی است که در خطر قرار می‌گیرد.

برداشت: در میدان عشق، شجاعانه بر افرادی که به صف ایستاده‌اند، حمله نکن، زیرا هر فرد پیاده می‌تواند راهی به سمت پیروزی و موفقیت باز کند که از یک سواره هم دشوارتر است.

برداشت: هر کسی که با زخم زبان مرا از دیوانگی بازدارد، مانند سیل بهار است که راهش را از میان خار و خس باز می‌کند.

برداشت: دل احساس می‌کند که از آسمان بی‌فایده چیزی را انتظار دارد، در حالی که آینه به خاطر زنگار کثیف خود، نمی‌تواند تصویر روشنی را نشان دهد.

برداشت: هر کسی که به ثبات و ماندگاری در این دنیای فانی امید داشته باشد، باید بداند که در دنیای سریع و بی‌ثبات محبت و زیبایی، کارش سخت خواهد بود.

برداشت: خوشا به حال کسی که در این مهمانی بزرگ، با دوستانش به خوبی رفتار کند و از خود مسئولیت و محبت نشان دهد.