غزل شمارهٔ ۳۷۰۶

برداشت: این شعر به احساس عمیق و دردناکی اشاره دارد که باعث می‌شود تنها اشک و گریه، بتوانند نگاه و احساس شخص را محدود کنند. همچنین به تصویر قافله‌ای اشاره دارد که در انتظار چیزی است و چشمان آن از ترس یا ناامیدی بسته می‌شوند. به طور کلی، این بیت به احساساتی همچون حسرت و عدم توانایی در دیدن دنیای بیرون بیانگر است.

برداشت: ای خدا، روا نیست که شخصی مست و طغیانی در حال مستی به زور چیزی را بگیرد و آن را به گوشه کفنش ببندد.

برداشت: به جز سوختن، اشک ریختن و مردن، شمع در این محفل تاریک چه کار دیگری می‌تواند انجام دهد؟

برداشت: گله و شکایت من به جایی نمی‌رسد، حتی اگر بتواند در یک جمله به همه‌ی ناگفته‌هایم پاسخ دهد.

برداشت: نسیم خنک و دلپذیر مصر، اگر از کنار تو عبور کند، بوی خوش خاک مسیرت را به لباس خود می‌سزد.

برداشت: برای انتقام دل پراز درد، از یک سنگ‌تراش این حق را داریم که مهره‌ای را به کمر کوه بیستون ببندند.

برداشت: مدح و ستایش عشق را بی‌دلیل ندان، زیرا هر گاه که از درد عشق نالیدم، آن عشق مانند نغمه‌ای بر روی تارهای زندگیم تاثیر می‌گذارد.

برداشت: درختان بید به خاطر سردی آهی که می‌کشم، می‌لرزند، هرچند در یک لحظه نخل‌ها قادرند صد باغ را پر از گلی کنند.

برداشت: به این استقامت و پایمردی باید شرم کرد از شبنم، که در مقابل تابش خورشید تنها می‌تواند از خود دفاع کند.

برداشت: چه فایده‌ای دارد که دیوار باغ خراب شده است؟ زیرا شرم عشق باعث می‌شود که آن در هنوز بر روی من بسته بماند.

برداشت: بلبل به خاطر طلا و زر نیازمند نیست، بلکه کدام پرنده دیگری می‌تواند دلش را در این باغ به هیچ چیز دیگری گره بزند؟

برداشت: اگر غیر از شاعرانی که با شیرینی سخن می‌گویند، کسی دیگر بخواهد به شهرت و عالی‌تای نام برسد، چگونه می‌تواند وقتی که لب از سخن بندد، چنین موفقیتی کسب کند؟