غزل شمارهٔ ۳۷۰۵

برداشت: دنیا بر کسی ضمانت نمی‌کند و زندگی او را تضمین نمی‌کند که در آن تأثیری از خود باقی نگذارد و فعالیتی نداشته باشد.

برداشت: نگران حوادث و مشکلات نباش، زیرا گرد و غباری که بر سر راه کاروان می‌نشسته، مانع حرکت آن نمی‌شود.

برداشت: هرگز از مسیر درست و راست پا نکش، زیرا تیر راست هرگز از نشانه‌اش منحرف نمی‌شود.

برداشت: نسیم ملایمی تصویر غنچه را به گفتگو درآورد، اما هنوز معشوق من با من هم‌کلام نمی‌شود.

برداشت: اگر از صبح زود پیراهنی بپوشم که بر صداقت من نشان دهد، هیچ چیز تو را متوجه صداقت من نخواهد کرد.

برداشت: شکایت من از سرنوشت، به اختیار من نیست؛ کسی که تحت ستم قرار گرفته، نمی‌تواند به راحتی زبان به گلایه باز کند.

برداشت: چه نیازی به نگهبانی از چشمان سیاه‌چشمان است؟ چرا که همچون گرداندن شبانی گرد کله آهو، بی‌مورد و بیهوده است.

برداشت: تو بی‌نیازی و من به جز دور گشتن و حرف زدن، هیچ حرف دیگری برای گفتن ندارم.

برداشت: محبت و جوانمردی واقعی به معنای واقعی، از بی‌وفایی و خیانت دور است، بنابراین نپندار که زلیخا، به رغم سنش، نمی‌تواند به جوانی و شادابی دست یابد.

برداشت: دامان او از اختلافات پر نشده و در گرد و غبار است، بی‌فایده است که آسمان همچنان بچرخد.

برداشت: صائب هزار بار مرا آزمایش کرده است، اما هنوز عشق با من مهربان نمی‌شود.