غزل شمارهٔ ۳۷۰۴

برداشت: تا زمانی که کسی نمرده باشد، عمر هیچ‌کس به‌طور جاودان ادامه نخواهد داشت و تا وقتی که بستر زندگی از بین نرود، هیچ‌چیز تغییر نمی‌کند.

برداشت: من به قدری از وابستگی‌ها آزاد شده‌ام که حتی آثار سنگینی خمار بر سرم احساس نمی‌شود.

برداشت: برای من همین اعتبار کافی است که سجده‌ام بر درگاه معشوق ذره‌ای از خاک آنجا نمی‌شود.

برداشت: به خاطر زیبایی و عظمت دردناک، مانند زیبایی غنچه‌ای که در دهان من است، نمی‌توانم چیزی بگویم.

برداشت: زمانی که تو به سخن و بیان خود تسلط پیدا نکنی، نمی‌توانی به خوبی و به شکلی زیبا و پرشور از آنچه در درونت هست، صحبت کنی.

برداشت: سنگینی و سبکی هرچند که با هم متضاد هستند، اما هیچ کس نمی‌تواند سبک باشد مگر اینکه قبلاً سنگین شده باشد.

برداشت: در آن مکان، هزاران رشته تزویر و فریب در حال چرخش است، اما حتی وزن سنگین و گرانباری هم تغییر نمی‌کند.

برداشت: آسمان به خاطر درد و سختی که بر دوش توست، تو را مانند کمانی به سمت خود نمی‌کشد؛ چون فقط کسی که قد بلندی دارد، می‌تواند کمان را به سمت خود بچرخاند.

برداشت: کدام گروه به راه عشق قدم می‌گذارد که هر چه جلوتر می‌روند، مثل دانه‌های شن به آرامی و به تدریج حرکت نمی‌کند؟

برداشت: اگرچه بلبل در این باغ آواز می‌خواند و زیبا سخن می‌گوید، اما کسی مثل صائب که زبانش آتشین است، هم‌نشین او نمی‌شود.