غزل شمارهٔ ۳۷۰۳

برداشت: به مردم، نعمت‌ها به اندازه کافی از دریا نمی‌رسد؛ زیرا که آب دریا، چه بیشتر باشد و چه کمتر، تغییر نمی‌کند.

برداشت: از عشق پیروی کن و به دنبال قوانین عقل نباش، زیرا خضر (شخصیت افسانه‌ای و نماد راهنمایی) هرگز از نشانه‌های قبلی پیروی نمی‌کند.

برداشت: در روز قیامت، چه اهمیتی برای کسانی که به حقیقت نزدیک هستند وجود دارد؟ نبرد و مشکلات نمی‌تواند مانع از شادی و رقص پرچم حق شود.

برداشت: زمین اگر هم کاسه‌ای در دست فقر باشد، باز هم نور و ارزش خورشید را کم نمی‌کند.

برداشت: در دوران جوانی که بهار زندگی‌ات است، حق را اطاعت کن، زیرا زمانی که عمر و جوانی به انتها می‌رسد، تغییر کردن و انعطاف‌پذیری دشوار خواهد شد، مثل چوبی که وقتی خشک می‌شود، دیگر قادر به خم شدن نیست.

برداشت: بر روی آن سفال، اشتیاق تشنه‌ای که از محیط نمی‌تواند حتی یک قطره رطوبت بگیرد، مجاز است.

برداشت: در این جهان هیچ‌کس به درستی نمی‌تواند باقی بماند، مانند سکه‌ای که دور یک درم نمی‌چرخد و هیچ نقش ثابتی را به خود نمی‌گیرد.

برداشت: از دل شروطم که سوخته است، این سبک زندگی برایم جالب شده است؛ زیرا سبز شدن از رطوبت ابر کرم، به درد نمی‌خورد.

برداشت: هر موی من به خاطر تو زنجیری است، اما محبت و پرستش تو به راحتی پذیرفته نمی‌شود.

برداشت: این بیت به این معناست که خشت خم، که شبیه به سبویی است که بر دوش و در دست گرفته شده، برای پر کردن شکم به کار نمی‌رود. در واقع، شاعر به مقایسه‌ای میان اشیاء می‌پردازد و بر این نکته تأکید می‌کند که برخی اشیاء هرچند زیبا و جذاب باشند، در واقع کاربردی ندارند و نمی‌توانند نیازهای اصلی را برآورده کنند.

برداشت: هر کسی که با شرم و حیا مواجه می‌شود، هرگز نمی‌تواند خود را به طور کامل پاک و بی‌غبار نشان دهد. به عبارتی، فردی که به خاطر حیا و احترام به دیگران خجالت می‌کشد، همیشه آثار این خجالت بر چهره‌اش نمایان است.

برداشت: غم و اندوهی در دل من وجود دارد که با آزادگی‌ام از دنیا همخوانی ندارد. این غم برایم مانند باری سنگین است که مثل باران روی سر درخت سرو باقی می‌ماند و هرگز کم نمی‌شود.