غزل شمارهٔ ۳۷۰۲

برداشت: دل‌های خسته و بی‌قرار از سفر فراری نیستند؛ هر کسی که در این مسیر قرار بگیرد، دیگر به عقب برنمی‌گردد.

برداشت: چشم من به قدری از بی‌دردی خشک و بی‌حس شده است که حتی با دیدن خورشید هم تغییر حال نمی‌دهد.

برداشت: به خود مغرور نشو که بی‌احساسی، چرا که درد و غم من به سادگی از قلب سنگی هم عبور می‌کند و برنمی‌گردد.

برداشت: چطور می‌توانم دل خود را از زیبایی لب‌های او جدا کنم؟ زیرا تشنگی‌ام از آب گرانبها سیراب نمی‌شود.

برداشت: دنیا محل سادگی و دل‌باختگی افرادی است که در دام گرفتار می‌شوند. اثر و نشانه‌های دل‌سوزی من از آبگینه (شاید به معنای شفافیت یا زودباوری) محو نمی‌شود و همیشه باقی می‌ماند.

برداشت: بزرگان هرگز نمی‌توانند از جایگاه و مقام خود غافل شوند، زیرا مانند تیغی که از کمر کوه جدا نمی‌شود، آنها نیز نمی‌توانند از جایگاه خود دور شوند.

برداشت: آب‌نمایی که در بیابان جلوی تشنه‌لبان قرار می‌گیرد، نمی‌تواند آنها را سیراب کند، چرا که اشتهای سیری‌ناپذیر انسان برای مقام و ثروت هیچ‌گاه کمتر نمی‌شود.

برداشت: از قدرت و شدت آب، چیزی غرق یا ناکام نمی‌شود. همچنین، کسی که از شراب و خوشی‌های ساقی ما بی‌خبر است، هرگز دچار گمگشتگی نمی‌شود.

برداشت: در این دوران، جز غم و درد، چیزی به صائب خونین‌جگر نمی‌رسد.