غزل شمارهٔ ۳۷۰۰

برداشت: ناراحتی و اندوه در دل کسی که هرگز ادعایی ندارد، از مشکلات و سختی‌ها به وجود نمی‌آید؛ همانطور که آب زلال و باارزش اگر ناخالص باشد، هرگز به وضوح و خلوص نمی‌رسد.

برداشت: هیچگاه برای حق پرستان نماز در زمانی که تعیین شده است قضا نمی‌شود، چون آنها همیشه به وقت خود عمل می‌کنند.

برداشت: کسی که خود را به شیوه‌ای ناپسند و حقیر نشان دهد، هرگز نمی‌تواند از لطف و حمایت بالای عظیم و بلندپروازان بهره‌مند شود.

برداشت: تیر شهادت نمی‌تواند زخم دهان من را پر کند، زیرا من هرگز سیراب نمی‌شوم از آب جاودانی.

برداشت: هرچند که برخی عوامل می‌توانند مانع پرواز و حرکت آزادانه‌مان شوند، اما هیچ چیز نمی‌تواند نیروی جذابیت و تأثیر بی‌نظیر برخی چیزها را کم کند.

برداشت: به دیگران چه اهمیتی می‌دهد آیا با آن‌ها آشنا می‌شوم، در حالی که خودم حتی نمی‌توانم با خودم آشنا شوم.

برداشت: چوب خشک به خاطر عدم کارایی‌اش مناسب سوختن است، و انسانی که برای عبادت و کارهای نیک تلاش نمی‌کند، مثل آن چوب بی‌ارزش است.

برداشت: اگر کسی به وسوسه‌های شهوانی بی‌توجه باشد و در برابر آنها منفعل نشود، مانند آینه‌ای است که آب درونش تحت تأثیر حیا و عفت تغییر نمی‌کند. در واقع، او هیچ‌گاه در موقعیت‌های دشوار و فریبنده دچار ضعف و خجالت نمی‌شود.

برداشت: وقتی کلام در جای خود نباشد، به زبان آوردن آن ساده می‌شود؛ چون هیچ تیری که در هوا پرتاب شود، اشتباه نمی‌کند.

برداشت: دل عشاقی که به زلف معشوقه راه پیدا می‌کند، هیچگاه به دیگر ارتباط‌ها و وابستگی‌ها آشنا نمی‌شود.