غزل شمارهٔ ۳۶۹۹

برداشت: زمانه به خاطر شرایط و اوضاع مختلف تغییر می‌کند و مانند آنچه که بر محیط آن تأثیر می‌گذارد، به شیوۀ خاصی جلوه می‌کند. در این میان، بال‌ها و آرزوها نیز تحت تأثیر این تغییرات آسیب‌پذیر می‌شوند و شاید دیگر نتوانند به آرامش و امنیت دست یابند.

برداشت: از حسرت و اندوه خود به شدت می‌لرزم، زیرا مانند تیری که به سوی هدف نشانه‌گیری شده، به سمت آن تندخوی می‌روم.

برداشت: چندین بار به من اشاره کردی که از اینجا بروم، اما من این سمند را با یک فرمان به حرکت درمی‌آورم.

برداشت: تمام خواب‌های تو، ای آقا، فقط زاییده‌ی غرور است و این را فراموش کرده‌ای که خیلی زود همه‌ی این‌ها به خاطره‌ای تبدیل می‌شود.

برداشت: دل را به خارزار و مشکلات وابسته نکن؛ زیرا در این مکان، مشکلات و سختی‌ها بی‌وقفه به وجود می‌آیند و تو را آزار می‌دهند.

برداشت: اگر من به صدر مجلس بیایم، صائب، به خاطر خاکساری‌ام، آنجا تبدیل به آستانه‌ای خواهد شد.