غزل شمارهٔ ۳۶۹۸

برداشت: از کجا می‌توان در بهار، گل را شکفته و سرزنده دید؟ گل به واسطهٔ آواز بلبل است که به شکوفه درمی‌آید.

برداشت: دل‌هایی که از زیبایی‌های طبیعی مانند گل و سنبل شگفت‌زده می‌شوند، از زیبایی و جذبه زلف و صورت معشوق غافل مانده‌اند.

برداشت: شخصی که در مشکلات و سختی‌ها قرار دارد، با گل‌های زیبایی که از خارها به وجود آمده‌اند، به تدریج در مسیر زندگی‌اش پیشرفت خواهد کرد.

برداشت: دل من مانند حبابی در دریا است که با هر نسیم و وزش باد به تزلزل و لرزش درمی‌آید و تغییر می‌کند.

برداشت: لاله‌های زیبا از آه سرد و غم هیچ نگرانی ندارند، زیرا با وزش نسیم صبحگاهی، گل‌ها شکفته و شاداب می‌شوند.

برداشت: اگر گلی در اثر زخم و درد باز شود، حتی اگر از غنچه ای پر از امید شکل گرفته باشد، نشان می‌دهد که زندگی همچنان ادامه دارد و از دل رنج‌ها نیز زیبایی‌ها زاده می‌شود.

برداشت: دل پاک و بی‌آلایش، نمی‌تواند از وجود آلودگی و کدورت فرار کند. پس چگونه می‌تواند از جریان زندگی و تحولات عبور کند و به سوی روشنایی و گشایش برود؟

برداشت: دلی که در گذشته با بی‌توجهی به محبت و توجه دیگران زندگی می‌کرد، امروز به خاطر جراحت‌هایی که از همان بی‌توجهی دیده، آشکار و شکفته می‌شود.

برداشت: دل‌هایی که به خاطر حرص و آز تنگ و گرفته‌اند، چگونه می‌توانند از نسیم آرامش و توکل باز شوند و شکوفا گردند؟

برداشت: هیچ کس از خاکساری و تواضع من خبری ندارد، حتی اگر آسمان به خاطر تحملی که از خود نشان می‌دهد شکفته و شگفت‌انگیز شود.