غزل شمارهٔ ۳۶۹۷

برداشت: سری که در مسیر او بی کلاه شود، آسمان و زمین را چون خورشید و ماه به گردش درمی‌آورد.

برداشت: از خونی که لاله‌ها در آن غرق شده‌اند، می‌توان فهمید که دل به خاطر شراب سرخ، تیره و غمگین می‌شود.

برداشت: از نزدیکی و ارتباط با افرادی که مقام و جایگاه پایین‌تری دارند، خود را دور نگه‌دار، چرا که این می‌تواند به اعتبار و حیثیت تو آسیب برساند. حتی یک چیز با ارزش همچون کهربا، در کنار برگ‌های سبکی مانند کاه، به نظر بی‌ارزش و ناچیز می‌آید.

برداشت: از رهبران چه انتظاری می‌توان داشت و از همراهان چه امیدی می‌توان داشت؟ وقتی که من خودم در این مسیر بی‌سنگلاخ و دشوار، به سختی و با زحمت قدم برمی‌دارم.

برداشت: چادر سیاه لیلی، جلوه‌ای خاص دارد و در دل عاشقان دیوانه، دلی که از زیبایی چشمش پر از سرمه می‌شود، ‌نمایان است.

برداشت: به خاطر زیبایی و شرم چهره‌اش، نام ماه به دور او حلقه زده است و این دایره‌ای که می‌بینیم، هاله نیست که دور ماه بچرخد.

برداشت: باید از گناهت خجالت بکشی و به خاطر صلح و آشتی عذرخواهی کنی، زیرا در برابر افراد بزرگوار، ارائه عذر خود به نوعی گناه محسوب می‌شود.