غزل شمارهٔ ۳۶۹۴

برداشت: دل من به خاطر قد خمیده‌ای که در زنگار است، دچار اندوه و ناراحتی می‌شود، هر چند که آینه را هرچقدر هم تمیز کنیم، باز هم این حالت وجود دارد.

برداشت: تمام موجودات زنده‌ای که از جانوران پاک هستند، به جز نفس (روح) انسان، پس از مرگ پاک و پاکیزه می‌شوند.

برداشت: بهشت به استقبال کسی می‌آید که از درد فقر رنج می‌برد و دلش دچار شکستگی است.

برداشت: چرا تعجب کنیم از این که انسان به ملایمت و زیبایی نزدیک شود؟ وقتی که حتی خون نیز از عطر مشک پاک و زنده می‌شود.

برداشت: از دل آسمان، سَرِ صائب نمایان می‌شود که در پی عشق تو، به خاک می‌افتد.