غزل شمارهٔ ۳۶۹۳

برداشت: آسمان به خاطر من آرامش می‌یابد و زمین به خاطر سایه من دچار بی‌قراری می‌شود.

برداشت: دیوانگی از سرزنش و انتقاد نمی‌ترسد، مانند کبکی که در این کوه‌ها به آرامی پرسه می‌زند و در حال و هوای خود غرق شده است.

برداشت: اگر چرخ زندگی در دستت باشد و گم نشده باشد، پس چرا این‌قدر بی‌قرار و نگران به دور خود می‌چرخدی؟

برداشت: هر کس که از کمبودهای دنیوی و مادی رها شود، مانند عیسی که بر دوش آسمان سوار می‌شود، در زندگی‌اش اوج می‌گیرد و به مقام بلندتری دست پیدا می‌کند.

برداشت: کشتی سبکباران از خطر غرق شدن در امنیت کامل است و در کنار دریا بر روی خار و علف‌های آبزی آرام می‌چرخد.

برداشت: هر کس که جلوه‌ی زیبایی تو را ببیند، مانند سایه‌ای که به دور تو می‌چرخد، به طرز ناخودآگاهی تحت تأثیر آن قرار می‌گیرد و به دور تو می‌گردد.

برداشت: اگر به خاطر دوری تو دلم تنگ شود، حتی مانند جیوه از بیقراری‌ام شرمنده و ناآرام می‌شوم.

برداشت: چشم تو آنقدر از غرور پرشده که مانند کسی است که شراب نوشیده، در این حالت، چگونه می‌تواند از سیلی که هوشیارانه به او وارد می‌شود، بیدار و متوجه شود؟

برداشت: چرا رنگ لب‌های زیبا و دلنشین او سبز نمی‌شود؟ چون رازهای عمیق و نهانی را از شراب می‌توان فهمید و آشکار کرد.

برداشت: سخن را مانند منصور از دست نده، چرا که وقتی حرف بالا می‌رود، عواقب بدی به دنبال دارد.

برداشت: به طور کلی، این جمله به این معناست که نباید سر خود را از خطی که تیغ به آن اشاره کرده، خارج کنی. تیغ چون قلمی است که وقتی بر روی دل کشیده می‌شود، می‌تواند آن را به دو نیم کند. بنابراین، باید مراقب باشی که از آن خط عبور نکنی.

برداشت: خواهش می‌کنم، مانند خضر زندگی ابدی را نپذیر، زیرا که آب در این جویبار سبز می‌شود و تغییر می‌کند.

برداشت: هر کسی که عشق بر او تاثیر بگذارد، مانند شمعی در دل شب تاریک و بارانی، دچار اشک و اندوه می‌شود.

برداشت: اگر از نعمت‌های گوناگون به زندگی راضی شوی، اینگونه است که نامه وجودت مانند عطر مشک خوشبو خواهد شد.

برداشت: آه از این که انسان به راحتی از چیزهایی که در مقابلش است غافل می‌شود، در حالی که به روشنی شمع قبر نزدیک می‌شود و از آن بی‌خبر است.

برداشت: از خواب بیدار شو و غفلت را کنار بگذار، زیرا پیوند گل، تنها تقدیر شبنم‌هایی است که شب را بیدار می‌مانند.