غزل شمارهٔ ۳۶۹۱

برداشت: چطور ممکن است کسی که به شدت به دستاوردها و لذت‌ها علاقه‌مند است از آسیب و خطر خسته شود؟ در حالی که از آن سو، در برابر خاک و مشکلات، حرص و طمع باعث می‌شود که چیزهای بی‌ارزش به شیرینی تبدیل شوند.

برداشت: نگاه تو مانند تیر به دل من می‌زند و دور آن، مژه‌های بلندت را می‌بینم که به دورش می‌چرخند.

برداشت: در اطراف آتش زیبایی تو، زخم یا خفی از شوخی به نظر می‌رسد، گویی که مانند شمع می‌سوزد و می‌چرخد.

برداشت: صدای منصور، که از درونش خالی است، شبیه به صدای کاسه‌ای خالی است که وقتی به آن ضربه می‌زنند، صدایی بلند می‌آید. این نشان‌دهنده‌ی بی‌محتوا بودن سخنان اوست.

برداشت: صائب می‌گوید که دل سنگین و سختی نمی‌تواند تأثیر عاطفی بپذیرد، حتی اگر سنگی کوچک به آن فشار بیاورد. در واقع، هرچند سنگ‌ها می‌توانند به سادگی جا به جا شوند، اما دل محکم به راحتی تحت تأثیر قرار نخواهد گرفت.