غزل شمارهٔ ۳۶۹۰

برداشت: اگر در آفتاب، آب به حالت تابش و تاب‌خوردن دیده می‌شود، دل من هم از تماشای چهره تو به همین حالت درمی‌آید.

برداشت: شرابی که از نگاه تو در آن کاسه ریخته می‌شود، با یک پیاله می‌تواند به سرخی آفتاب تبدیل شود.

برداشت: وقتی تو جلوه‌گری می‌کنی، سرو به خاطر شرمساری از تو، مانند فاخته‌ای که در قفس است، سرش را به زیر می‌اندازد.

برداشت: غیر از بوسه، چگونه می‌توان به یاد کسانی که گذشته‌اند، با لبان سخنگو و حاضر جواب به گفتگو نشست؟

برداشت: در بهشت، به او نوید می‌دهند که میان ما و تو، هر کس که مانع ایجاد کند، به مانند گلی خواهد بود.

برداشت: اگر دل تو سخت و بی‌رحم نمی‌بود، دودی که در آینه می‌بیند، نمی‌توانست به این شکل تبدیل به آب شود.

برداشت: از صبح زود غافل نشو، زیرا که هر دعایی که انجام دهی، پذیرفته خواهد شد.

برداشت: غیرت من مانند چوبی است که در آتش فرو می‌رود، آتش داغی که حتی سمندر هم در آن می‌سوزد.

برداشت: من در جستجوی آرامش و سکون هستم، اما درد و رنج باعث شده که حال هر کس همچون من پر از اشک و اندوه باشد.

برداشت: چرا باید به زیبایی‌های متنوع و فریبنده دنیا دلخوش باشم، در حالی که درد و رنجی عمیق در درونم وجود دارد که مثل خون در جگرم می‌جوشد؟