غزل شمارهٔ ۳۶۸۹

برداشت: اگر در آب، تابش آفتاب را ببینی، دل نیز با دیدن چهره تو به حالت خاصی درمی‌آید و به تماشای تو مشغول می‌شود.

برداشت: چشم خیره‌ام باعث می‌شد که آفتاب بلرزد، اما حالا دیگر ذره‌ای در چشمم تبدیل به آب می‌شود.

برداشت: عرق نکردن او به خاطر بی‌حجاب بودنش نیست، بلکه مثل ستاره‌ای می‌ماند که در تابش شدید آفتاب محو می‌شود.

برداشت: عشق بین عاشق و معشوق به نوعی مانند پرده‌ای است که بر واقعیت وجود دارند. وقتی این پرده کنار برود، زیبایی و نور عشق مانند ماهتاب نمایان می‌شود.

برداشت: وقتی که دمی از شراب رنگی درخشان بگذرد، چهره بسیار زیبا و پر زرق و برق می‌شود و نگاه هر بیننده‌ای را به خود جلب می‌کند، همچنان‌که حلقه زلف عاشقانه، جوی آب را به یاد می‌آورد.

برداشت: کسی که در این دنیا به خاطر عشق داغ نشده و تجربه‌ای از عشق را نداشته است، در روز قیامت با عذاب و درد مواجه خواهد شد.

برداشت: سری که بی‌فکر و عقل باشد، بار سنگینی را به دوش می‌کشد. در واقع مثل حباب، بی‌ثبات و سبک می‌شود و تحت تأثیر خواسته‌های ناچیز قرار می‌گیرد.