غزل شمارهٔ ۳۶۸۷

برداشت: خوشا به حال دل خوشبختی که مانند آب نرم و لطیف می‌شود و با تابش آفتاب، مانند شبنمی زیبا و درخشان می‌گردد.

برداشت: دل من مانند آتش می‌سوزد و خون می‌ریزد و به طور ناخودآگاه علاقه دارم که چهره‌ام را با اشک‌هایم شستشو دهم؛ چرا که این اشک‌ها مانند کبابی در حال پخته شدن است.

برداشت: به ملاقات دوستانت بی‌توجه نباش، زیرا هر دعایی که بکنی به حقیقت می‌پیوندد.

برداشت: با وجود اینکه موهایم سفید شده‌اند، اما چشم‌های لطیف تو هنوز جاذبه دارند و مرا به خواب می‌برند.

برداشت: کوچه‌گردی من برای تماشا نیست، بلکه به خاطر ترس از سوختن خودم، مثل کبابی در آتش می‌چرخم.

برداشت: آن کسی که به دنبالش هستی، در دل تو در حال جستجو است و بدون هیچ پرده و پوششی در خلوت دل تو حضور دارد.

برداشت: مستی داستانی را روایت می‌کند، اما جایی که هیجان و شور روز قیامت به چشمان تو می‌رسد، از ناله و خواب دور می‌شود.

برداشت: دل ما به اختیار خود نمی‌تپد و به مانند گوشت کبابی است که زیر ضربه‌های آتش می‌سوزد و می‌پزد.