غزل شمارهٔ ۳۶۸۶

برداشت: عشق و زیبایی واقعی همیشه در دل وجود دارد، اما گاهی اوقات حسرت و دوری از محبوب باعث می‌شود که این زیبایی پنهان بماند. اگرچه محدودیت‌ها وجود دارد، اما عشق واقعی به‌راستی نمی‌تواند پنهان بماند.

برداشت: از زیبایی آن شاخ گل مطلع هستم که اشک در چشمان من به مانند گلاب می‌شود.

برداشت: چه عاملی وجود دارد که نگاه به او، چهرهٔ آب را مانند جواهر درخشان می‌کند؟

برداشت: اگر ذره‌ای از نور خورشید شاد و پرانرژی است، پس چرا باده‌ای که از سر آفتاب می‌جوشد، ما را این‌قدر مشغول می‌کند؟

برداشت: چرا باید به ناامیدی امید داشته باشم؟ وقتی که ظرف آب، پر از سراب می‌شود و به واقعیت نمی‌رسد.

برداشت: از گریه ستاره‌ی بخت هیچ چیزی به دست نمی‌آید و آب نمک در چشمان کسی که درد ندارد، بیهوده است.

برداشت: پاییز ناامیدانه تلاش می‌کند تا گلستان را نابود کند، اما در نهایت، خود طبیعت باعث تغییر و تحول این وضعیت می‌شود.

برداشت: خاکی که به خاطر من آغشته به خون شده، آنقدر عطش دارد که حتی شیر در قد من به شکل ماهی در شب تابان درمی‌آید.

برداشت: از نزد کسانی که عشقشان آتش سوزان دل است، نمی‌توان فهمید که چگونه دود از کباب جدا می‌شود.

برداشت: در آن چمنی که من هستم، من مانند پرنده‌ای عاشق هستم و گل به خاطر تماشای شبنم خوشبو و دل‌انگیز می‌شود.