غزل شمارهٔ ۳۶۸۱

برداشت: از صبر و بردباری من، سنگینی و استواری به وجود می‌آید و از تواضع و خاکساری من، جایگاه بالا و قابل احترامی ایجاد می‌شود.

برداشت: آسمان به خاطر غم من به زمین فشار می‌آورد و زمین از شوق من به آسمان تبدیل می‌شود.

برداشت: با اینکه خضر از آب حیات سیراب است، یاد تیغ تو باعث می‌شود که آب در دهانش جمع شود.

برداشت: اگر مانند یک سالخورده از جمعیت دنیا کناره‌گیری کنی، متوجه خواهی شد که هر کسی که باقی بماند، به بار مشکلات و مسئولیت‌های زندگی دچار می‌شود.

برداشت: از قسمت و سرنوشت خود راضی باش، زیرا زمانی که این قسمت به ماجراهای بیهوده و ناپسند بدل شود، میهمانی که بر ما نازل می‌شود، سنگین و دشوار خواهد بود.

برداشت: وقتی که عید ماه به وجود می‌آید و زیبایی دنیا را به نمایش می‌گذارد، هر کسی که مانند کمان خمیده شده باشد، از بار درد رهایی می‌یابد.

برداشت: نسیم گل به لطف و لطافت روح من سنگین می‌شود و از نرمی و ظرافت من، تأثیر عمیق و ماندگاری بر وجود دیگران می‌گذارد.