غزل شمارهٔ ۳۶۷۹

برداشت: باد ملایم که از چهره تو می‌گذرد، دلشکسته و غمگین می‌شود و از زیبایی‌های این گلزار، سوزش را حس می‌کند و به سمت دیگری برمی‌گردد.

برداشت: اگر بتوانم به جایی برسم که انگار نور خورشید از دامن او بازتاب می‌شود و در اثر آن من تحت تأثیر قرار بگیرم، چه لحظه‌ای شگفت‌انگیز خواهد بود.

برداشت: به خاطر طمعی که از بوسه‌ی آن چهره‌ی شرمنده پیدا می‌شود، گل سرخ هم به این چشمه‌ی زلال و زیبا برمی‌گردد.

برداشت: چگونه دل می‌تواند از زیبایی و جذابیت محبوبش فاصله بگیرد، همان‌طور که مهره مار از افسون و جادو جدا نمی‌شود؟

برداشت: داغ دل من به خاطر بی‌تأثیری‌ام تازه می‌شود، مانند ناامیدی کسی که از شکار برگشته و هیچ چیزی نداشته است.

برداشت: دیگر از خوشی‌ها و سرور گذشته در این دوره جستجو نکن، چرا که مانند سیل، امکان ندارد که آن خنده و شوق دوباره به این کوهسار برگردد.

برداشت: از لذت‌های زندگی انتظار نداشته باش که همیشگی و ثابت بمانند، چون ممکن است هر لحظه تغییر کنند و مثل یک ورق در بهار، برگردند و تمام شوند.

برداشت: کسی که به دلیل برخورد با افراد کم‌ارزش و نادان گرفتار شود، نمی‌تواند به خوبی زندگی کند. اما خوشا به حال کسی که از این افراد فاصله بگیرد و روزگارش تغییر کند.

برداشت: اگر کسی از بزرگی و مقام خود کاسته شود و در جایی خاکی و بی‌ارزش سقوط کند، باید بداند که خود را در نظر دیگران خوار کرده است.

برداشت: نمی‌توان از مگس توقع داشت که آنقدر با فهم و شعور باشد که دور از منع و نهی رفتار کند؛ انسان پست و بی‌مقدار هم هرگز شرمنده و خجالت‌زده نمی‌شود و همینطور به رفتار خود ادامه می‌دهد.

برداشت: باید زمانی طولانی‌تر از عمر حضرت خضر باشد تا آب‌ها دوباره به این جویبار برگردند.

برداشت: هر کس که از راه نادرست به نور و روشنایی نزدیک شود، در نهایت به زمین سقوط خواهد کرد.

برداشت: به هیچ وجه در این مکان که گل‌ها به نمایش گذاشته می‌شوند، برای ماندن و مستقر شدن هوس نکن؛ زیرا ممکن است گل‌ها در حال پیاده شدن به اینجا آمده باشند، اما در نهایت با شکوه و زیبایی ترک خواهند کرد.

برداشت: به خاطر بی وفایی آن معشوق زیبا، به نظر می‌رسد که صائب از عهد و پیمان خود بازخواهد گشت.