غزل شمارهٔ ۳۶۷۷

برداشت: شراب و زیبایی لب یار، شادابی و زندگی را بیشتر می‌کند و این احساس عاشقانه مانند آتش سوزانی است که به سنگ یاقوت گرما می‌بخشد.

برداشت: زخم زبان و حرف‌های نیش‌دار چه غم‌انگیز است برای کسانی که در مرتبه‌ای پایین‌تر از دیگران قرار دارند؟ به هر حال، مانند باد، ممکن است مشکلات و آزارها آن‌ها را به دور پرتاب کند.

برداشت: وقتی تو با زیبایی و جذابیت خود قد را برمی‌داری، آسمان مانند سبزه‌ای که خوابیده است، به حالت دفاعی درمی‌آید.

برداشت: زمانی که صبح می‌شود، ستاره‌ها از دید پنهان می‌شوند و راز لبخند صبحگاهی به طور عمیق‌تر در دل پنهان می‌گردد.

برداشت: یک نفر می‌تواند به اندازه یک هزار داغ و ناامیدی را در دل خودش احساس کند، اما در عوض، یک شعله کوچک می‌تواند تمام آن غم‌ها را به شادی تبدیل کند.

برداشت: این بیت به این معناست که نگاه به چشمه حیات و زندگی، با چهره سیاه و غم‌آلود نمی‌توان به وجود آورد. دلی که از خون شهادت تر شده، بر اساس نیاز به آب زندگی نمی‌تواند زنده بماند. به عبارتی، اگر کسی دچار رنج و درد باشد، نمی‌تواند زندگی را با زیبایی ببیند و احساس کند.

برداشت: قوی‌تر همیشه بر ضعیف‌تر ظلم می‌کند و این مانند بار سنگینی است که بر دوش کوه گذاشته می‌شود و در نهایت فشار آن را احساس خواهد کرد.

برداشت: ثمر برای افراد نادان، ارزشی ندارد. به نظر می‌رسد که نهال ما با چه امیدی می‌تواند بارور شود؟

برداشت: چرا آدم بیگانه‌ای به دنباله دوستان واقعی باشد؟ زمانی که هر کسی که به او نگاه کند، زخم و آسیب‌های روحی‌اش را به خوبی می‌بیند.

برداشت: در بهشت در برابر من می‌گشایند، هر کسی که به سمت میکده راهنمایی کند.