غزل شمارهٔ ۳۶۷۶

برداشت: دل آدمی از تجربه‌های خوب و بد در طول زندگی آگاه می‌شود، به اندازه‌ای که هر بار که چیزی را مشاهده می‌کند، تأثیر آن را درک می‌کند.

برداشت: به زودی برمی‌گردیم و زمانی می‌رسد که دیگران تو را به خاطر تأثیری که بر جای گذاشته‌ای، مورد توجه قرار خواهند داد و نام و نشانت مانند گنجینه‌ای ارزشمند خواهد شد.

برداشت: عاشق به خاطر زیبایی معشوق، از خجالت، از عشق خود پنهان نمی‌شود، مگر اینکه به خاطر دیدن او، حجاب و پرده‌ای فراموش کند.

برداشت: ثروت و دارایی نمی‌تواند به افراد تنگ‌نظر منفعتی برساند، زیرا همان‌طور که مورچه‌ای در میان خوشه‌ها حرص می‌زند و به دنبال بیشتر از آنچه نیاز دارد می‌گردد، افراد تنگ‌نظر نیز با حرص و ولعشان به دنبال چیزهای بیشتر می‌روند.

برداشت: اگر کسی از اصول و قواعد خود خارج شود، دیگر نمی‌تواند به راحتی به مرکز و اساس خود بازگردد. هرچه بیشتر از مسیر اصلی خود دور شود، بازگشت به آن برایش دشوارتر خواهد شد.

برداشت: از روشنی دل، نفس به تنهایی و سکوت پناه برده است؛ چرا که در شب روشن، دزد بدون ترس و دل و جرأت می‌شود.

برداشت: به امید و آرزوی زندگی کوتاه و بی‌معنا نباش. همچنان که آبشار نمی‌تواند از دریا به سمت کوه برگردد، نمی‌توانی انتظار داشته باشی که عمر بی‌دلی و بی‌محتوا به سوی بلندای بلندی برود.

برداشت: کجا ممکن است خبر دوستان به کسی که به شدت دلتنگ است برسد، در حالی که او از رسیدن نامه حتی بی‌خبر بماند؟

برداشت: دیگر بس است از این زهد و پارسایی، زیرا فقط یک عطر از شراب قدیمی کافی است تا شوق و دلخوشی در من شعله‌ور شود، به گونه‌ای که حتی خارهای خشک هم با یک جرقه نوری زنده و شاداب شوند.

برداشت: عنان نگاهت را به سوی چهره محبوب ببر، چرا که این لحظه ممکن است مانند ورقی که با نسیم جا به جا می‌شود، دگرگون شود.

برداشت: اگر بلندی‌های آسمان به زیبایی جلوه‌گری کنند، همان‌طور که سبزه‌ها به خواب رفته‌اند، در آن صورت زمین می‌شود سرپوشی برایشان.

برداشت: به آنچه داری قانع باش و از آن لذت ببر، چرا که نمی‌توان به درختی نامناسب انتظار میوه‌ای خوش‌طعم داشت.