غزل شمارهٔ ۳۶۷۴

برداشت: اگرچه نگاه تو به دلگرمی و زیبایی می‌تابد و آن را جلا می‌دهد، اما نفس (روح) ممکن است از آینه‌ای که خود را در آن می‌بیند، ناخوشایند و ناپاک به نظر برسد.

برداشت: هر کسی که با روش‌ها و سبک‌های تو آشنا شده، مرا شگفت‌زده کرده که او دیگر چگونه می‌تواند با کسی دیگر آشنا شود.

برداشت: انسان نمی‌تواند از قدر و سرنوشت خود فرار کند؛ در غیر این صورت، هیچ‌کس نمی‌تواند از درگاه خداوند دور شود.

برداشت: هر که به بندگی و اطاعت بپردازد، آبروی گناهش از بین می‌رود و مانند نماز او ارزش پیدا می‌کند؛ زیرا هر کس زیبایی‌های تو را ببیند و سپس به قضا و سرنوشت دچار شود، در حقیقت به مقام و ارزش تو پی برده است.

برداشت: دل زمانی پاک و با صفا می‌شود که کدورت‌ها و ناراحتی‌ها از آن دور شود، همان‌طور که گوهر ارزشمندی از گرد و غبار یتیمی و بی‌سرپرستی، ارزش بیشتری پیدا می‌کند.

برداشت: به سوگواری‌ها و ناامیدی‌های زیادی دچار شده‌ام و آرزو دارم که تیراندازی که امیدهایم را نشانه رفته، از کمان جدا شود و هر چیزی که جمع شده، دوباره پراکنده گردد.

برداشت: به خاطر دانه‌ فکر و دغدغه‌های دنیوی، دل خود را در زیر آسمان خراب نکن. این که بخواهی رویایی یا آرزویی را در دل تجسم کنی، غیرممکن است و مانند این است که بخواهی در آب خشک، آسیابی به حرکت درآوری.

برداشت: اگر سکوتی در میان باشد، می‌تواند باعث شود که هزار بیگانه به یکدیگر نزدیک شوند، ولی با یک سخن ساده، دو نفر ممکن است از هم فاصله بگیرند.

برداشت: بسیاری از بهارها و پاییزها را می‌بیند، مانند سرو بلند که هر کس در این باغ یک لباس زیبا بپوشد.

برداشت: اگر آدمی به تقدیر و سرنوشتش راضی باشد، بهشت به او به طور قطعی داده می‌شود، حتی اگر در ابتدا به صورت وعده‌ای باشد.