غزلیات

غزل شمارهٔ ۳۶۷۳

سرودهٔ صائب
هوش مصنوعی

دربارهٔ این سروده

برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحه‌کلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.

۱

اگر نقاب ازان روی دلپسند افتد

به شهر سوختگان قحطی سپند افتد

۲

هوای قامت او فکر را بلندی داد

سخن بلند شود عشق چون بلند افتد

۳

به چشم کم نظران میل آتشین مکشید

که آتشی به هواداری سپند افتد

۴

به صد چراغ گل و لاله ره برون نبرد

اگر نسیم در آن طره بلند افتد

۵

مناز پر به سخنهای آتشین صائب

زبان شمع درین انجمن بلند افتد

بازگشت به سروده‌های صائب