غزل شمارهٔ ۳۶۷۱

برداشت: موج دریا به دنبال پیدا کردن ساحل نیست، بلکه برای غرق شدن و نابود شدن به دنبال ضربه و شدت است.

برداشت: من در سفری هستم و از محل خود بی‌خبرم، و اگر نه، تیر هوایی نیاز به نشانه‌گیری دارد.

برداشت: مروارید از صدف خواسته می‌شود، ولی دل شکسته و ناراحت، تنها عشق آن فرد بی‌نظیر را می‌طلبد.

برداشت: هر کسی آنچه را که از دل می‌خواهد، پیدا می‌کند؛ اما خوب است که کسی از این درگاه درخواست کند.

برداشت: اگر دلی بخواهد به سفر کردن برود، دیگر نباید بهانه‌جویی کند؛ زیرا حالا دیگر بس است که از مشکلات و سختی‌های این سفر، رنج ببرد و بهانه بیاورد.

برداشت: آدم ثروتمند به راحتی می‌تواند از دلی پر از کینه، زیبایی زمان را از آینه‌خانه بخواهد.

برداشت: وقتی که به زمین افتاد و غرق در خاک شد، همچنان ضیاء و ثروتش او را به خواب برده است، در حالی که هنوز خواجه بی‌خبر از این ماجرا به دنبال داستان و افسانه است.

برداشت: کسی که به دنبال زندگی ابدی است، از مشکلات و سختی‌های زمانه بی‌خبر است.

برداشت: عشق به خودی خود نیازی به پول و ثروت ندارد، اما با این حال از زیبایی و جذابیت خود همچنان خواهان چیزهای باارزش است.

برداشت: کسی که دلش شاد و خوشحالی را می‌طلبد، آرزوی زیباترین و بهترین چیزها را در دل دارد، حتی اگر در شرایط سخت و ناامیدکننده‌ای باشد.

برداشت: پر و بال پرنده‌ای که در قفس اسیر شده، باید بشکند، زیرا او فقط به دنبال آب و دانه است و به آزادی و پرواز فکر نمی‌کند.

برداشت: کسی که نادان است، به راحتی عیب‌های خود را نمی‌بیند و مانند کودکی که برای رسیدن به خانه، راهی را از دیگران می‌پرسد، نیاز به کمک دارد.

برداشت: افراد نادان بدون دلیل به عیب‌های خود نمی‌پردازند، مانند کودکی که برای پیدا کردن راه خانه‌اش از دیگران کمک می‌گیرد.

برداشت: کسی که به ستارگان و نشانه‌های خوشبختی نگاه می‌کند، به خاطر تنگ‌نظری‌اش از یک مورچه دانه می‌خواهد.

برداشت: زیباست که جستجوگر به دنبال حقیقت باشد؛ همچون موجی که برای حرکت به جلو نیازمند نیرویی است تا بر ریگ‌های روان اثر بگذارد.