غزل شمارهٔ ۳۶۷۰

برداشت: لباسی که به خاطر شرم بر تن می‌کنی، به زیبایی و جذابیت تو نمی‌افزاید، مانند شمعی که به خاطر خصوصیاتش نمی‌تواند به لباس بپیوندد.

برداشت: من متعجبم که چرا با این نزدیکی به محبوب، زلف او به دستم نمی‌چسبد و نمی‌توانم آن را در آغوش بگیرم.

برداشت: از گل انتظار دارم که با من مهربان باشد، اما این انتظار ناشی از سادگی و خوش باوری من است، چون خار خشک نمی‌تواند به دامن من بچسبد.

برداشت: اگر توجه و علاقه‌ای از طرف شیرین وجود نداشته باشد، هیچ تلاشی از سوی کسی که در حال کار و تلاش است، نتیجه‌ای نخواهد داشت.

برداشت: من به زندگی کوتاه و زودگذر علاقه‌ای ندارم، مانند گلی که به دامن کسی نمی‌چسبد و خون من نیز به کسی ارتباطی ندارد.

برداشت: ما نمی‌توانیم از بیان درد و شکایت خود سر باز بزنیم، زیرا زخم‌هایی که بر جان ما نشسته‌اند، هرگز فراموش نمی‌شوند و نمی‌توان آن‌ها را نادیده گرفت.

برداشت: به این معنی است که یاد نکردن از تو در نامه‌ام به خاطر فراموشی نیست، بلکه به دلیل دوری توست که نوشتن درباره‌ات برای من دشوار شده است.

برداشت: شهید نیازی به پوشش ندارد و زیبایی‌هایش همیشه نمایان است. زخم‌های من هیچ التیامی نمی‌یابند و درد من همچنان باقی است.

برداشت: در هر قلبی که از درک و شناخت بی‌بهره باشد، سخنان زیبا و دلنشین تأثیری نمی‌گذارد.