غزل شمارهٔ ۳۶۶۸

برداشت: مرا مانند شخصی می‌دانی که در عمق دریا غرق شده و هر قطره آبی که به او می‌خورد، او را بیشتر در معرض خطر قرار می‌دهد. در واقع، هر اشکی که بر چشمانم می‌نشیند، برایم بی‌فایده است و مانند کسی است که در برهوت خطر غرق می‌شود.

برداشت: عشق به من فشار وارد کرده است، مانند باری سنگین که اگر بر روی دوش کسی بیفتد، او را به زانو در می‌آورد و تحمل کردنش سخت است.

برداشت: منصور در اینجا به نوعی وابستگی و ارتباطی اشاره می‌کند که میان انسان و محیطش وجود دارد. هنگامی که میوه‌های نارس از درخت افتاده و به زمین می‌چسبند، این عملکرد نشان‌دهنده‌ی آن است که یک چیز هنوز به کمال نرسیده و در وضعیت اولیه خود قرار دارد. انسان نیز مانند میوه‌ها در مراحل مختلف زندگی به شرایط و محیط خود وابسته است و ممکن است در نتیجه‌ی این وابستگی، به موقعیت‌های ناپایدار و ناپخته دچار شود. این همه نشان‌دهنده‌ی نیاز به رشد و پیشرفت است.

برداشت: کسی که با زیبایی و جذابیت آن شخص در ارتباط است، چرا باید به دنیای کوتاه و محدود این زندگی بچسبد؟

برداشت: به جز شیرینی سکوت، کدام خوشی وجود دارد که بتواند لب‌ها را به هم نزدیک کند و دل‌ها را مجذوب کند؟

برداشت: چرا وقتی اندیشه تو درست و روشن است، باید به فکرهای دیگر و نادرست بچسبی؟