غزل شمارهٔ ۳۶۶۷

برداشت: نور و درخشندگی قلب انسان از سخنان او نمایان می‌شود، مانند اینکه زیبایی و طراوت باغ از چهره باغبان می‌تابد.

برداشت: عشق عمیق و سوزان را نمی‌توان پنهان کرد، زیرا این احساس در کلام و سخن انسان خود را نشان می‌دهد و مثل نوری درخشنده به دیگران منتقل می‌شود.

برداشت: اگر آن مانع و حجاب که همان بدن ماست کنار برود، آنگاه نور خورشید وجود تو بر جان و روح ما می‌تابد.

برداشت: در این روزگار، اگر کسی حقیقت را بیان کند، برای خود مانند منصور، به گردن خود مشکلی ایجاد می‌کند.

برداشت: اگر من هم مانند یک غنچه زبان‌های زیادی داشتم، باز هم در برابر حجاب عشق تو، نمی‌توانستم آنچه را که در دل دارم بیان کنم.

برداشت: ما با نور عقل نتوانستیم راهی از خود بزنیم و به دنیای خارج برویم، مگر اینکه ستاره‌ای دیگر از آسمان بدرخشد.

برداشت: تو زیبا و درخشان هستی و نگذار که زیبایی‌ات باعث آسیب به دیگران شود، حتی اگر مجبور شوی به قیمت خودت این زیبایی را حفظ کنی.