غزل شمارهٔ ۳۶۶۵

برداشت: من از آن دسته افرادی هستم که در مواجهه با درد و رنج به شدت احساساتی می‌شوم و از دلخوشی‌ها و ناامیدی‌ها فریاد می‌زنم. مانند آب که از سنگلاخ‌ها عبور می‌کند و به حرکت در می‌آید، من نیز تلاش می‌کنم تا در برابر مشکلات و سختی‌ها از خود صدایی بلند کنم.

برداشت: اینکه گل با وجود شبنم به زیبایی خود ادامه می‌دهد، نشان می‌دهد که چه نیازی به فریاد زدن در این باغ وجود دارد؟ یعنی در این فضای زیبا و آرام، نه نیاز به اعتراض است و نه دلیلی برای هیاهو.

برداشت: آواز دل‌نواز از میان گرد و غبار سرمه به‌سختی به گوش می‌رسد. چه فایده‌ای دارد که در اصفهان فریاد بزنم؟

برداشت: به آرامی و نرمی مانند ریگ روان، راهی را ایجاد می‌کنم که صدای زنگ قطع شود، تا بتوانم فریادهایم را به چندین زبان بیان کنم.

برداشت: من از دوری تو بیشتر در دل بی‌تابم، و در فصل بهار فریاد می‌زنم که این بی‌قراری‌ام از همه فصل‌های خزان بیشتر است.

برداشت: من از این که در مسیرم مانع ایجاد شده، ناراحت نیستم؛ چرا که مانند زنگ‌زده‌ای که از توقف کاروان خبر می‌دهد، فریاد می‌زنم.

برداشت: صدا و فریاد من از سختی‌های زندگی بلند نخواهد شد، چون من مثل کمان ناتوان هستم که نمی‌توانم از شدت فشارها و مشکلات به اعتراض و فریاد بلند برآیم.

برداشت: وقتی که به کسی که می‌تواند کمکم کند دسترسی ندارم، از زمین و آسمان فریاد می‌زنم و کمک می‌طلبم.

برداشت: گل از چمن رویید و بلبل هم از آنجا گذشت و رفت. بهار که به خاطر دوری تو آمده، من چه کنم که بی‌زبانم و نمی‌توانم فریاد بزنم؟

برداشت: دل مجنون من هرگز نمی‌تواند از درد خالی باشد؛ حتی اگر با صد صدا فریاد بزنم.

برداشت: از درد و رنجی که دارم، شکایتی ندارم مانند کسانی که دردی ندارند. نمی‌توانم برای درمان خود کمک بگیرم، چون هیچ‌کس نمی‌تواند به من یاری رساند.

برداشت: من وقتی تنها هستم، مانند کوه صدایی از من برنمی‌خیزد، مگر این‌که در کنار دیگران باشم و با هم فریاد بزنیم.

برداشت: کجا جایی است که فردی بتواند به کمک ناله‌های من، صدای مرا به چندین زبان به گوش دیگران برساند؟