غزل شمارهٔ ۳۶۶۲

برداشت: دور لعل زیبای تو، یاقوت‌ها از زیبایی و جذابیت‌شان افتادند. چنان که جوهریان، یعنی صائغ‌ها و جواهرسازان، دیگر آن‌ها را مانند سفال و سنگ می‌بینند و به آن‌ها اهمیت نمی‌دهند.

برداشت: هر کسی که به آن چهره غربی نگاه کند، دیگر نمی‌تواند به قبله اسلام با حالت صحیح نگاه کند.

برداشت: از زندگی سخت و دشواری که دارم، می‌فهمی که چه طور مانند شعله‌ای می‌سوزم و به زنجیرهای سنگین گرفتار شده‌ام.

برداشت: شکست رنگ باعث می‌شود که شیشه با دل‌ها بازی کند؛ مراقب باشید از زیبایی که رنگش کم رنگ شده است.

برداشت: زبان‌ها برای نشان دادن زیبایی‌ها و تجملات با هم به گفتگو پرداختند، به طوری که مسیر حرکت قافله‌ها به دیدگاه‌های محدود و تنگ افراد مبتلا شد.

برداشت: من بارها با داشتن افکار و احساسات عمیق، با جسارت به دل خطر رفته‌ام و توانسته‌ام که آن‌ها را مانند قلم به دست بگیرم و بیان کنم.

برداشت: من همیشه در حال نبرد با سرکشان و ظالمین دنیا هستم، و کار من مانند پلنگ در میانه کوه، خطرناک و چالش‌برانگیز است.

برداشت: از شوق و هیجان، سنگی را به یاد بال و پر خود به زمین انداخت، در مکانی که پای تلاش من به سختی و ناتوانی افتاده است.

برداشت: دل شکسته من چه زمانی درست می‌شود؟ حالتی که از سنگ هم سخت‌تر شده و به حالت مومیایی درآمده است.

برداشت: من هم مانند غزالان هستم که در تنگنا قرار دارند، صائب، هرچند که دامن طبیعت به دستم افتاده است.