غزل شمارهٔ ۳۶۶۱

برداشت: گل صورت تو نباید از درد رنگ ببازد! امیدوارم به خاطر خنده‌ات، جایی دلتنگی وجود نداشته باشد!

برداشت: نکنه احساسات تو مانند موجی ناآرام و بی‌قرار شود، بین حالت طبیعی و آرامش تو جنگ و تلاطم پیش نیاد!

برداشت: به خاطر بهبودی تو که مانند خورشید درخشیده‌ای، نباید فرصتی را برای مسیح در آسمان هدر داد.

برداشت: سبک‌بار بودن و رهایی از بار سنگین مشکلات، می‌تواند درد و رنج تو را از بین ببرد؛ مانند این که آفتاب بر روی آینه تابیده و زنگار را از آن می‌زداید.

برداشت: به چهره‌ات عرقی سرد و گرم می‌نشینه و غبار ناامیدی رو بر روی صورتت نگه‌داری نکن!

برداشت: از شادابی و زنده بودن خود بهره‌مند باش و همیشه در حالتی سرحال و خوشی قرار گیر، تا از شور و نشاط زندگی واقعی دور نشوی و در دام رنگ و لعاب‌های فریبنده نיפולدی.

برداشت: من به رحمت و لطف خداوند امیدوارم، به گونه‌ای که از دلگیر شدن و نالیدن به خاطر مشکلاتم دیگر جنگی در دل نداشته باشم.