غزل شمارهٔ ۳۶۶۰

برداشت: از چشم بد دور بماند چهره زیبایت و نگذار که در جشن تو جز آواز دلنشین و شادی‌بخش چیزی باشد.

برداشت: دنیا به خاطر مهربانی و خوشرویی تو بهتر می‌شود، پس نگران و غمگین نباش.

برداشت: لبخند تو باعث شده که همه جا پر از شکر و شیرینی باشد، اما ای کاش دهان کوچکت هیچ‌گاه بدون آن لبخند شیرین نباشد.

برداشت: از نوشته‌های زیبا و امیدبخش تو، دلم پر از امید و شادابی است. امیدوارم که نگاه کنجکاو دیگران، به تو آسیبی نرساند و تو از تهدیدات دور بمانی.

برداشت: به جز عرق و تلاش، زیبایی صورت تو از هیچ جواهر دیگری نیازمند نیست.

برداشت: هرچند که زیبایی و دلربایی زلف تو آرزویم را سخت آزرده کرده، اما نباید دل را از قید آن آواز دلپذیر رها کرد.

برداشت: چمن به خاطر نسیم صبا سالم و شاداب است، امید آنکه فقط جان عاشق و دردمند تو را از آن مراقبت کند و هیچ چیز دیگر.

برداشت: دل من که از محدودیت‌های این دو جهان رهاست، هیچ‌گاه نباید از عشق تو در قید و بند باشد.

برداشت: حرفی که در آینه نور خورشید منعکس می‌شود، نمی‌تواند غبار افکار کسانی که در گذشته مانده‌اند را تحمل کند.

برداشت: دست‌نوشته‌های تو مانند باغی از شکوفه‌ها و شیرینی‌هاست، صائب. هیچ نیازی به شکر برای طوطی تو نیست.