غزل شمارهٔ ۳۶۵۸

برداشت: خوشا به حال کسی که دل خود را در اختیار چشم جذاب تو قرار داده و از همه چیز گذشت و به دنبال این عشق و دردسر رفت.

برداشت: تو هنگامی که به شکوفایی رسیدی، به خود افتخار کردی و وقتی که رشد کردی، مانند نخل بلند و استوار گردیدی.

برداشت: چگونه می‌توانم دل را به دو زلف جذاب او نسپارم؟ نمی‌شود که به همزمان به دو دنیا توجه کرد و در یکی غرق شد.

برداشت: چرا وقتی رحمت الهی بدون هیچ دریغی به ما می‌رسد، زبان ما نباید در بیان این نعمت‌ها سکوت کند؟

برداشت: رود به آرامی و نرمی به مانند موم جاری است، در حالی که دلی که در گذشته به شدت و سختی مانند فولاد بود، اکنون نرم و قابل تغییر شده است.

برداشت: وقتی سرنوشت پیشآمدی را رقم بزند، هر نوع فریاد و شکایت بی‌فایده است. مانند این است که یک سپند (گیاه مقدس) از آتش سوزان نتواند خود را نجات دهد، حتی با صدای بلند و ناله.

برداشت: اگر در ابتدای کار، اصول و پایه‌ها به درستی و به روش صحیحی بنا نشوند، در ادامه همواره با مشکلات و انحرافاتی روبرو خواهیم بود که باعث می‌شود نتیجه کار به درستی به دست نیاید.

برداشت: صدای تیشه فرهاد هنوز از دل سنگ‌های بیستون به گوش می‌رسد، گویی که زخم‌های دلش هنوز تازه است.

برداشت: جواب این شعر مولوی، از این شاعر نشان می‌دهد که دریای مهربانی و رحمت به جوش آمده و همه موانع و بندها را که دست و پاگیر بودند، کنار زده و آزاد کرده است.