غزل شمارهٔ ۳۶۵۵

برداشت: کیست که بدون نیّت و غرضی پیام مرا به تو می‌رساند؟ در کجا حرفی بدون غرض و هدف درست بیان می‌شود؟

برداشت: عشق تو رازهایی را در دل پنهان کرده است که هر یک از آنها به مانند گره‌ای در لباس تو به روایت درمی‌آید.

برداشت: شراب تلخ و ناگوار با صبر و تحمل موری کوچک چه ارتباطی دارد؟ او به جای دعا، فقط با دو دشنام صحبت می‌کند.

برداشت: گفتگوی دلنشین و شیرین، غم و ناراحتی را از دل می‌برد و غنچه درختان درد دلش را به نسیم صبحگاهی می‌گوید.

برداشت: گوش نرم و لطیف تو ارزش زیادی دارد، و اگر نه، موهای پریشان من خود می‌توانند حال و روز ناراحت مرا بیان کنند.

برداشت: گوش تو مانند مینا از پنبه نرم و لطیف است، وگرنه پیر خرابات تمام شب صدای صوت الهی را می‌سراید.

برداشت: خودت را از نگرانی‌ها و افکار منفی دور کن، چون آن که در آینه می‌بینی، حقیقت تو را پشت سر می‌گوید و نمی‌تواند واقعیت درون تو را بازتاب دهد.

برداشت: تو با کم‌خوابی و سنگینی خواب خود، در هر زمانی که از مسیر خود خارج شوی، صدای ناقوس قافله به گوش تو می‌رسد، هرچند که این صدا تو را بیدار نمی‌کند.

برداشت: اگر کسی از روی محبت و شگفتی به ابروهای زیبا و خمیده‌ات نگاه کند، با دل خوش و از عمق وجودش نام خدا را بر زبان می‌آورد.

برداشت: اگر به من توجه کنی، حال خراب من به راحتی از دیگران قابل تشخیص است؛ هر قسمتی از وجودم نشان‌دهنده‌ی این حال و وضعیتی است که دارم.

برداشت: من به خاطر قدم او هیچ گاه سرم را بالا نمی‌آورم؛ هر کسی که بدون پرده به من ایراد می‌گیرد، عیب من را درک می‌کند.