غزل شمارهٔ ۳۶۵۱

برداشت: زیبایی آن روزی است که حیا خود را به نمایش گذاشت و عشق، لباس یک‌رنگ وفا را بر تن کرد.

برداشت: اگر پروانه به آداب احترام می‌گذاشت، شمع چرا باید لباس فانوس را می‌پوشید؟

برداشت: به یاد بیاور آن زمان که آن شعله شجاعی برای نفع من با صداقت و یکرنگی لباس فاخر بر تن می‌کرد.

برداشت: چه شد آن محبت و نیکی که وقتی برگی از گل حرکت می‌کرد، زلف‌های تو دامن دل ما را می‌پوشاند؟

برداشت: این روزها هر کسی که هوسباز است، به سرعت با دست خود بوسه‌ای می‌زند، در حالی که کسی که چهره‌اش را با رنگ حنا پوشانده، پشت او ایستاده است.

برداشت: امروز من شبیه گلی سرمست هستم که لباسش چاک شده است. غنچه من که به خاطر نسیم صبح، چهره‌اش را پنهان کرده، همچنان در انتظار باز شدن باقی مانده.