غزل شمارهٔ ۳۶۵۰

برداشت: اگر کسی از دل شکسته خود، تسکینی نیافته و حیاطی نداشته باشد، نمی‌تواند زیبایی‌های خلقت و عشق را درک کند.

برداشت: در دل آدمی که از درد و رنج عشق می‌سوزد، جای تأسف است که عطر خوش کباب را در مهمانی زندگی احساس نکند.

برداشت: خاکی که در کاسه چشمی قرار دارد، که هیچ پرده خواب و زبانی نتوانسته آن را از حقیقت پادشاهی و وجود واقعی دور کند.

برداشت: در این دشت، من به موج سراب حسدن حسرت می‌زنم، زیرا دریای جاودانگی به من هیچ آبی نمی‌دهد.

برداشت: از محله‌ی خراباتی‌ها عبور نکن، چون گنج واقعی آرامش نمی‌یابد تا زمانی که تو زندگی‌ات را به ویرانی و خرابی نسپاری.

برداشت: برای دستیابی به موفقیت و توفیق، باید به دنبال مسیر درست و تلاش جدی بود. کسی که از نعمت تجربه و علم بهره‌برداری نکرده، نمی‌تواند به آن هدف دست یابد.

برداشت: هر کس که مانند کوزه، دهانه‌اش بسته و خاموش است، در این دنیا و در مجالس سرمستی، هیچ باده‌ی با ارزشی نمی‌نوشد.

برداشت: هرکس که مانند سرو در این باغ آزادانه نچرخید، نتوانسته است نفس خوشی بکشد و از زندگی لذت ببرد.

برداشت: صدف تشنه‌ای که جوهرش را ندارد، حالا به حالت تب‌خاله در آمده است و به‌دنبال ناز و زیبایی سحابی است که نمی‌تواند به آن دست یابد.

برداشت: چه کسی هست که بر دل سوزان من رحم کند؟ آیا کسی هست که از زنجیرهای این سراب، مرا رها سازد؟

برداشت: دل عاشق سخت تشنه است و مانند لاله‌ای تازه در خاک، نیاز به آب دارد. هر کسی که از آن چشمهٔ زیبایی و جذابیت که در چهرهٔ محبوب نهفته است، بهره‌مند نشود، حسرت خواهد خورد.