غزل شمارهٔ ۳۶۴۹

برداشت: زمانی که درخت تو به اندازه و قد مناسب رسید، بلبل به خاطر زیبایی‌اش، سرو را به زنجیر کشید.

برداشت: هرگز ساختمان مستحکمی نمی‌تواند از سیل ویرانگر نجات یابد، اگرچه آنچه که ویران شده، با تلاش فراوان بازسازی شده باشد.

برداشت: عشق شیرین و آسان مرا از این دو جهان جدا کرده است، اما نمی‌توان با این دو دست، موهای خود را از جام شیر بیرون کشید.

برداشت: آه سوزان من نتوانست دل سخت تو را نرم کند، حتی گلی که از آن عطر و زیبایی را به تصویر می‌کشد.

برداشت: اگر قدم‌هایت با درستی و از روی آگاهی برداشته شود، مانند خضر راهگشای تو خواهد بود. اما اگر سر و فکر تو آشفته باشد، نمی‌توانی به اهداف خود برسید و مانند تیر از کمان دور خواهی شد.

برداشت: سرخواستن بر روی بالش حوران بهشتی نمی‌تواند خواب‌های ما را آرام کند، زیرا افکار و نگرانی‌های ما بیش از حد پراکنده و آشفته است.

برداشت: دل صائب در برابر زلف گره‌دار تو ناتوان شده است، زیرا تقدیر از کنترل او خارج شده و به سمتی دیگر رفته است.