غزل شمارهٔ ۳۶۴۸

برداشت: در جهان، هیچ‌کس نتوانسته است لذت و شادی را به درستی تجربه کند و هیچ‌کس هم نتوانسته است برای از دست دادن یا فراق محبوبش به آرامش برسد.

برداشت: ای کاش از عمق این ظرف بی‌نور، زندگی نتوانست شعله‌ای از طبیعت را به وجود آورد.

برداشت: هر کسی که به قناعت و بسندگی در زندگی نپردازد، هرگز نمی‌تواند به آرامش و راحتی واقعی در زندگی خود دست یابد.

برداشت: بیا فردی باش که تا وقتی خضر (نماد جوانی و زودگذری) به دور از مردم است، نتوانسته آرامش و آسودگی خاطر را در زندگی تجربه کند.

برداشت: عشق مانند دشتی خشک و بیابانی است که حتی خورشید هم نمی‌تواند به راحتی از آن بگذرد و سلامت راهی داشته باشد.

برداشت: دل که از آلودگی‌ها پاک شده، نمی‌تواند تلخی نصیحت را تحمل کند.

برداشت: هرگز از مردم انتظار نداشته باشید که نرمش و لطافت داشته باشند، چرا که حتی مسیح هم نتوانست با تمام حکمتش از سنگ، روغن استخراج کند.

برداشت: چشمانت به گونه‌ای است که وقتی به تصویر تو می‌نگرند، خیلی خجالت می‌کشند و نمی‌توانند آن را تحمل کنند. مانند صبح روز قیامت که هیچ چیزی نمی‌تواند از خواب بیدار شدن انسان‌ها جلوگیری کند.

برداشت: به باغ رفتی و از شدت زیبایی تو، گل‌ها جرأت نکردند حتی آهی به نشانه حسرت بکشند.

برداشت: صائب می‌گوید که از زیر سایه کسی که با کرم و generosity معروف است، دوری می‌کند، زیرا فشار و سنگینی نصیحت و انتظار آن شخص را نمی‌تواند تحمل کند. در واقع، او احساس می‌کند که بار این انتظار بر دوش او سنگینی می‌کند و نمی‌تواند با آن کنار بیاید.