غزل شمارهٔ ۳۶۴۶

برداشت: لاله به خاطر زیبایی چهره تو، خون دل می‌ریزد و به همین دلیل اشک می‌ریزد. آتش نیز به خاطر حرارت وجود تو به شدت می‌سوزد و شعله‌ور می‌شود.

برداشت: او با زنجیری از نور و زیبایی به دور چهره‌اش درخششی خاص ایجاد کرده که شبیه به هاله‌ای از سوگواری و غم می‌باشد، گویا ماه (قمر) به خاطر زیبایی او می‌گرید.

برداشت: فرهاد که دلش پر از درد و رنج است، به سنگ سخت هم نمی‌رسد و نمی‌تواند آن را به گریه وادارد؛ اینجا اشاره به این است که چشمه‌ای که در دل کوه می‌غرد، نمی‌تواند به اندازه‌ی درد و احساس او باشد.

برداشت: او در حالی که از بی‌پولی خود ناراحتی دارد، به دریاچه‌ای نگاه می‌کند که در آن صدف‌هایی وجود دارند و از دل صدف‌ها جواهراتی بیرون آمده است. او به خاطر این وضعیت حسرت می‌خورد و اشک می‌ریزد.

برداشت: من شمع نیستم که همیشه یکرنگ بمانم; احساساتم مانند تارهای مویم، هر کدام رنگ و حالتی متفاوت دارند و به همین دلیل، همیشه در حال گریه کردن هستند.

برداشت: اگر در دل تو گریه‌ای برای دردها وجود دارد، انگار مانند شمعی است که به خاطر تأثیرات و آلامش به‌طور مداوم می‌سوزد و می‌گرید.

برداشت: کسی را به من نشان دهید که به جز آینه و آب، در روز سفر من اشک می‌ریزد و به یاد من غمگین است.

برداشت: بر روی کسانی که داغ دیده‌اند، اشک بریز و برای آن‌ها دعا کن. شمعی که در غم پروانه می‌سوزد، به نوعی گواهی است بر درد و رنجی که در دل‌ها وجود دارد.

برداشت: شرمنده‌اید از آنکه در فصل بهار ابرها را می‌بینید و دل‌تنگی صائب را متوجه نمی‌شوید، او چقدر از دیدن این زیبایی‌ها غمگین و گریان است.