غزل شمارهٔ ۳۶۴۳

برداشت: اشتیاق من برای دیدن تو از نامه‌ای که به دستم رسید بیشتر شد. حالا نامه‌ام به آتش عشق من دامن زده است و اوضاع را شدت بخشیده است.

برداشت: در بهار، زیبایی چمن ناشی از شکوفایی گل‌هاست، همان‌طور که زیبایی تو در نظر دیگران نقش بسته و به تصویر درآمده است.

برداشت: هر کسی که از زلف خوشبو و معطر برخوردار شود، می‌تواند به سرزمین ختن، جایی که غزال‌ها زندگی می‌کنند، و روزنه‌ای به آنجا پیدا کند.

برداشت: هر کس که به نور چهره‌ی تو روشن شده باشد، نمی‌تواند به تماشای نور خورشید قیامت خیره شود.

برداشت: اگر عشق روشن و آگاه وجود ندارد، پس چرا آتش گل و ریحان به سمندر تبدیل شد؟

برداشت: در شب وصال، تنها من از محرومیتم آگاه هستم؛ چون هر کسی که تشنه است، به سمت آب جاودانی برمی‌گردد.

برداشت: من همچون آیینه‌ای شدم که حیران و شگفت‌زده است، زیرا تمام وجودم به این خاطر است که بتوانم به خوشبختی و زیبایی دیدار دست پیدا کنم.

برداشت: کسی که به خاطر خودرایی و لجاجت نمی‌تواند از اشتباهاتش برگردد، از افراد نادان و جاهل است.

برداشت: سخنان طوطی مانند صائب، حتی اگر بارها تکرار شوند، باز هم جذاب‌تر و شیرین‌تر از قند هستند.