غزل شمارهٔ ۳۶۴۱

برداشت: تا زمانی که اشک از مژگان نریزد و احساساتی بیان نشود، دل و چشم نمی‌توانند زیبایی‌ها و حقیقت‌ها را ببینند. درواقع، برای اینکه زیبایی و ارزش‌های درونی نمایان شوند، باید احساسات و عواطف درونی رها شوند.

برداشت: وقتی که در دلم دردی وجود نداشته باشد، نمی‌توانم آرام بنشینم، و تا زمانی که به هدفم نرسم، نمی‌توانم خودم را رها کنم.

برداشت: عارفان که به حقایق عمیق جهان دست یافته‌اند، برای تأمین نیازهای خود به معنای عالی زندگی از عالم معنوی بهره می‌برند. مانند صدفی که در دریا قرار دارد و فقط در شرایط خاصی گوهر را نمایان می‌کند، آنها نیز بر اساس آمادگی‌های خود می‌توانند درک و تجربه‌های قیمتی را از زندگی دریافت کنند.

برداشت: اهل دل از خوشحالی دشمنان نمی‌خندند و مشکل غنچه‌ای که بسته است، با تیر پیروزی حل نخواهد شد.

برداشت: شعله آتش را آب خاموش نمی‌کند و سراب هم نمی‌تواند موجی به وجود بیاورد؛ دل عاشق با خبر تازه‌ای باز نمی‌شود.

برداشت: چرا انقدر به فکر و درون خودت می‌پیچی؟ هیچ مشکلی نیست که با یک نفس عمیق در صبح زود حل نشود.

برداشت: اگر مشکلات دنیا به شدت پیچیده و حل نشدنی شود، مانند سنگی که به دست کودکان داده شود، هیچ نتیجه‌ای از این کار به دست نخواهد آمد.