غزل شمارهٔ ۳۶۴۰

برداشت: دل افسرده ما به تماشای چیزی نمی‌گشاید و غنچه هم با وزش نسیم صبا باز نمی‌شود.

برداشت: کسی که در خانه دیگران به خود جرات می‌دهد و به قصد آسیب به ما نزدیک می‌شود، نمی‌تواند به راحتی وارد خانه ما شود و آسیب برساند.

برداشت: شخصی که در خانه ما به راحتی نمی‌تواند لباسش را باز کند، در شب با رقیبانش در یک وضعیت مشابه قرار دارد و همه آن‌ها به یک اندازه در تنگنای یک پیراهن قرار گرفته‌اند. این نشان‌دهنده این است که او در شرایطی سخت و محدود قرار دارد و نمی‌تواند خود را به راحتی آزاد کند.

برداشت: اگر محتسب به ما اجازه ورود به میخانه را بدهد، با قدرت و لطفش به نجات ما از ناامیدی تلاش خواهد کرد.

برداشت: ما به لطف و رحمت خداوند امید داریم که در روز قیامت، سرنوشت ما را ننگراند و برکاتی را به ما عطا کند.