غزل شمارهٔ ۳۶۳۹

برداشت: عاشق باید کسی باشد که در دلش درد و غم وجود دارد و همچنین باید انسانی باشد که ارزش و زیبایی نهفته‌ای در درونش داشته باشد.

برداشت: چشمان پر از هوس نیازمند ادبیات و زیبایی هستند، و برای تو که زیبایی‌ات از قید و بند آزاد است، باید خط زیبایی بر پیشانی‌ات ترسیم کرد.

برداشت: همچون خورشید، باید به ذرات جهان گرما ببخشی. اگر بخواهی در زمین با ارزش و مهم باشی، باید به دیگران نیکی کنی و گرما و عشق منتشر کنی.

برداشت: خشم مانند ماری است که به شدت خطرناک است و باید مراقب آن بود. همچنین، حرص و طمع شبیه به مورچه‌ای است که در زیر زمین به دنبال چیزی است و انسان باید به این موضوع دقت کند.

برداشت: هیچ‌کس نمی‌تواند وجود واعظ را انکار کند، اما باید گفت که جذب کننده‌تر از این نوع سخن گفتن باید وجود داشته باشد.

برداشت: در کلام خود از گفتار بیهوده بپرهیز و سعی کن که از دستاوردهای با ارزش و مهم بهره‌مند شوی.