غزل شمارهٔ ۳۶۳۵

برداشت: آب در چشم میریزد، این چه حالی است که از کوچه به دل می‌رسد.

برداشت: هوا و نفس عیسوی از سینه به بیرون می‌جوشد و عطر روح از لبهٔ پیمانهٔ می به مشام می‌رسد.

برداشت: اشک به آرامی و با لطافت به سمت مژگان کشیده می‌شود، و صدای ناله نی به این کار کمک می‌کند.

برداشت: سنگی که در دامن بچه‌هاست به رقص در آمده، نشان می‌دهد که دیوانه‌ها هم به شادی می‌رسند.

برداشت: امید داشتن به اینکه ساکنان شهری به ما کمک کنند، توقع نادرستی است. این تنها یک وزش نسیم است که از سمت کوه‌ها می‌وزد.

برداشت: من که هستم که از رفتار تو تحت تأثیر قرار نگیرم؟ چرا که تو مانند آهویی فراری هستی که به دنبالت می‌آید.

برداشت: چه کسی به دامن گلستانی که لب‌هایش میگون است، دست زده است؟ زیرا از لب غنچه گل عطر و بوی خوش می‌تراود.

برداشت: هر آنچه که به دل صائب نشسته، نشانه‌ای از افکار توست. پس نمی‌شود توقع داشت که اندیشه‌های پاک و ناب، از جایی غیر از خودت باری بر دل بیاورد و یا در زمانی دیگر بر دل بنشیند.