غزل شمارهٔ ۳۶۳۳

برداشت: خطی که از خال لب معشوق بیرون می‌آید، نشان از زیبایی‌اش دارد و افسوس که از این دانه، زیبایی و غم و حسرتی به وجود می‌آید.

برداشت: حرف راست و راستین به زبان دیوانه‌ای می‌آید، مانند اینکه از صدفی، جواهری نایاب به بیرون می‌ریزد.

برداشت: زندگی خوشی و لذت در زمین بیشتر برای کسانی است که دل شکسته و غمگین هستند، زیرا گنج و ارزش واقعی گاهی اوقات از دل‌های ویران و آسیب‌دیده به دست می‌آید.

برداشت: اگر دانه‌ای از زمین شوره‌زار بیرون می‌آید، نشان می‌دهد که نصیحت و پند می‌تواند تأثیر عمیق و مثبتی بر دل پرشور و مشتاق من بگذارد.

برداشت: نوشیدنی تلخ نمی‌تواند عطش را برطرف کند؛ این احساس نیاز به آب از لب پیمانه بیرون می‌آید و نشان‌دهنده تشنگی واقعی است.

برداشت: تا همیشه دل ما در غم و اندوه نخواهد ماند؛ زیرا در نهایت، لیلی از دنیای تاریکی و مشکلات بیرون خواهد آمد.

برداشت: آیا می‌توان دل را از اندیشه‌ی تو رها کرد؟ آیا ممکن است سلیمان از دنیای پری‌ها خارج شود؟

برداشت: مستی ناشی از اطاعت، بیشتر از شراب است. زاهد از صومعه بیرون می‌آید و حالتی مستانه دارد.

برداشت: به زودی نعمت‌های گوناگون به کسانی که سکوت کرده‌اند، بدون هیچ خواسته‌ای می‌رسد و این نوا از لب پیمانه بیرون می‌آید.

برداشت: هیچ دلی وجود ندارد که از گرمای نفس من سوزیده نشده باشد. دود این شمع به طوری به بیرون می‌رود که از صد خانه هم فراتر می‌رود.

برداشت: چشم من امروز به شکاف کوچکی تبدیل شده، آیا ممکن است که پرده‌دار من از خانه خارج شود؟

برداشت: چهره‌ات مانند ماه می‌درخشد و زمانی که زلف‌های سیاهت را باز کنی، نور خورشید به زیبایی‌ات جلوه‌ایی خاص می‌بخشد.

برداشت: چشم‌های تو مانند پرده‌ای است که پر از روزنه‌ها شده و اگر این‌گونه نبود، یک قطره عسل از صد خانه بیرون می‌آمد.

برداشت: شمعی که در جمع هر کسی قرار دارد، زمانی که نفس او به درستی باشد، باعث می‌شود که دود از جمع پروانه‌ها بیرون بیاید. در واقع، هنگامی که فضایی پاک و نورانی باشد، زیبایی و شور و شوق در آنجا به وجود می‌آید.

برداشت: به زودی مانند ماه زیبای کنعان، عزیزی از وطن خود می‌آید و هر کسی که به طور غریب و دور از وطنش بیرون می‌رود، به او می‌رسد.