غزل شمارهٔ ۳۶۳۰

برداشت: اگر خار و خس از گرداب بیرون بیایند، پس شخصی از وابستگی‌های دنیوی و اسباب و وسایل زندگی آزاد می‌شود.

برداشت: عقل نمی‌تواند بر شراب رنگارنگ غلبه کند، چرا که نمی‌داند از این آب چه چیزی بیرون می‌آید.

برداشت: سد یأجوج تنها نشان‌دهنده سکوت و آرامش است و شیشه نمی‌تواند خود را از لایه‌های پیچیده و متغیر دنیا رها کند.

برداشت: عشق در زیبایی نهفته است و در عمق یک پیراهن، جاذبه‌ای شگفت‌انگیز پنهان شده که می‌تواند نور و مهر را به جهان بیفزاید.

برداشت: اگر دل سنگی تو هم رحم پیدا کند، پس آب در زمان بارش از درون گوهر خارج می‌شود.

برداشت: غفلت از کسی که تشنه است، مرا به شدت آزار داد، به ویژه در جایی که حتی با ناخن از زمین هم می‌توان آب استخراج کرد.

برداشت: سکوت و خاموشی، مانند لب‌های بی‌فایده‌ای است که در نهایت به یک دریای گسترده تبدیل می‌شود، و از شدت فشار و طغیان، به مسیر درست خود بازمی‌گردد.

برداشت: ما به دریای شراب، کشتی فکر و عقل خود را انداخته‌ایم تا ببینیم از آب چه چیزهایی بیرون خواهد آمد!

برداشت: اگر آن موی کمر، با خم و پیچش زیبایی خلق شود، صائب از عواطف و احساسات جانش، تاب و تابی را به نمایش می‌گذارد.