غزل شمارهٔ ۳۶۲۹

برداشت: جاذبه و دلربایی از زیبایی موهای دلبران به مشام می‌رسد و بوی خوشی که از گل شب به هوا می‌آید، نشانه‌ای از لطافت و زیبایی کلام است.

برداشت: گرفتگی و ناراحتی دل که در آن ناخن الماس ترک خورده است، با حرکت ابروی کلام باز و حل می‌شود.

برداشت: با مهارت و توانایی بالا، می‌توان کارهای شگفت‌انگیز انجام داد؛ اما این توانایی از تسلط و قدرت بیان ناشی می‌شود.

برداشت: عطر و بوی خوشی از آستین بهشت بر سر و روی گلزار پاشیده می‌شود که از آن عطر، سخن و احساسات لطیف و شیرینی ناشی می‌شود.

برداشت: لطفاً عرق و کثیفی قلم مرا بزدایید، چرا که از دنیای زیبای گفتار و سخن در حال آمدن است.

برداشت: صائب، از من بخواه که قلم گرانبها و ارزشمندت را در دست بگیرم. این قلم مانند نهالی است که از آن عطر و بوی کلام و سخن به مشام می‌رسد.