غزل شمارهٔ ۳۶۲۸

برداشت: همه شما از زیبایی‌های بدخشان صحبت می‌کنید، اما کلام شیرین و دل‌نشین از میدان اصلی در می‌آید.

برداشت: در دل خود اشتیاق و غیرتی نسبت به عشق دارم، مانند نمکدان مسیحی که هر چه در آن است، به تلخی و پارسایی می‌ماند، اما در هر لبخند و گفتمانی، راز و شکرینی نهفته است.

برداشت: زخم‌هایی که از تیر زدن با جوشن الماس به وجود می‌آیند، از نرمی و زیبایی حرکت مژه‌ها ناشی می‌شوند.

برداشت: زمانی که بخت و اقبال به انسان روی خوش نشان می‌دهند، مانند طاووس زیبا و خوش‌رنگی می‌شود. در این میان، طوطی که از سرزمین شکرستان، یعنی جایی پر از شیرینی و لذت، سخن می‌گوید، نمادی از خوشحالی و شادی است. به این ترتیب، این بیت در واقع به خوش بختی و دلخوشی اشاره دارد.

برداشت: جوی شیری که از آن بهشت به رنگ سفید ظاهر می‌شود، یادآور زیبایی و نیکی است که از چشمه‌ای تیره رنگ و نامطلوب می‌جوشد.

برداشت: در هر جایی که نامی از کالای یونانی به میان می‌آید، همه دست به دست هم می‌دهند تا آن را به سرانجام برسانند.

برداشت: هر بادی که بوزد، می‌تواند مشکلات دل‌ها را باز کند و از باغ گفتگو و کلام، این اتفاقات و معانی به وجود می‌آید.

برداشت: عمیق‌ترین افراد اهل کلام آماده‌اند و مثل شمشیری در دست، منتظرند تا زمانی که کسی بی‌احتیاطی کند و به میدان بحث و گفت‌وگو وارد شود.

برداشت: چه زخم‌هایی که از دستان هنرمند سخن به دل زلف شلوغ و درهم می‌زند.

برداشت: تحمل کن بر سختی‌ها و ظلم زمان که به زودی، فرصتی برای بیان اندیشه‌ها و احساساتت فراهم خواهد شد.