غزل شمارهٔ ۳۶۲۷

برداشت: غریبی که خانه‌اش را با خود به دوش می‌کشد، از سرزمینش دور می‌شود و به شهری می‌آید که زیبایی‌های عجیبی دارد.

برداشت: آنچه بر زلف ایاز نمی‌توانست بیفتد به سبب تیغ و بریدگی، از حسودان بر سر زلف سخن می‌آید.

برداشت: حریم پاکی یوسف چقدر شگفت‌انگیز است! نوزادی که فقط یک روز از تولدش گذشته، در آنجا به سخن می‌آید.

برداشت: هر کسی که بدون نوشیدن شراب سرخ به باغ می‌آید، خاطراتش مانند برگ‌های زرد پاییزی می‌شود.

برداشت: درد و غم‌های ما هیچ‌گاه از دل‌مان دور نشده است و این حالت ناشی از وجود رنج و فشاری است که حتی با مرگ هم از بین نمی‌رود.

برداشت: هرجا که کلام شاعرانه‌ای از صائب می‌رسد، اشک‌هایی که از دل دریا به شکل مروارید درآمده‌اند، مرغوبیت و زیبایی خاصی پیدا می‌کنند.